Józef Mackiewicz jeden z największych polskich prozaików XX wieku. Jego życiowym mottem były słowa: “jedynie prawda jest ciekawa”. Autor setek reportaży z utraconych bezpowrotnie Kresów oraz kilkunastu książek.

Urodził się 1 kwietnia 1902 w Petersburgu. Jako gimnazjalista wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po zakończeniu studiów prowadził działalność dziennikarską, publicystyczną i literacką. W swej twórczości poruszał problematykę historii XX w. Po zakończeniu II wojny światowej mieszkał na emigracji: od 1947 r. w Londynie, od 1955 w Monachium, gdzie zmarł 31 stycznia 1985 r.

Zasłynął jako bezkompromisowy i nieprzejednany przeciwnik wszelkich totalitaryzmów. Krytykując polityków wszystkich ugrupowań brał zawsze w obronę człowieka, niezależnie od jego narodowości i wyznania. Pisarz wielokrotnie odznaczony był emigracyjnymi nagrodami literackimi i cieszył się niesłabnącą popularnością wśród czytelników. W 1971 roku został odznaczony przez rząd londyński Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta.

Wilno, tu rodzina Mackiewiczów mieszkała od 1907 r. i tu przyszły pisarz rozpoczął naukę w gimnazjum klasycznym im. Winogradowa. Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej i krótkim epizodzie warszawskim, przez pewien czas studiował na Uniwersytecie Stefana Batorego. W latach 1923–1939 Józef Mackiewicz związany był z wileńskim dziennikiem „Słowo”, którego redaktorem naczelnym był jego starszy brat, Stanisław Cat-Mackiewicz. W piśmie tym publikował felietony, artykuły i reportaże, w których akcentował historyczną, kulturową i polityczną specyfikę Wileńszczyzny.

Wielonarodowościowa i różnorodna Wileńszczyzna była miejscem, gdzie Józef wychowywał się i spędził prawie cztery dekady swojego życia. Na co dzień obserwował koegzystujących Litwinów, Polaków, Białorusinów, Żydów, Tatarów i Karaimów. Okres ten nauczył go tolerancji dla odmienności kulturowych i niechęci do wszelkich nacjonalizmów.

Józef Mackiewicz pozostawił w swej twórczości publicystycznej, dziennikarskiej i literackiej świadectwa największych w XX w. zbrodni przeciw ludzkości. Jako mieszkaniec podwileńskiego Czarnego Boru znał prawdę o masowym rozstrzeliwaniu Żydów w pobliskich Ponarach.

Na zaproszenie niemieckie, ale za zgodą polskich władz podziemnych, Józef Mackiewicz uczestniczył w ekshumacji grobów polskich żołnierzy w Katyniu w 1943 roku. Pisarz pozostawił liczne dokumentalne i literackie świadectwa tej zbrodni wojennej. Czesław Miłosz napisał, że „dopóki będzie istnieć polskie piśmiennictwo, te dwa zapisy grozy dwudziestego wieku powinny być stale przypominane”.

W 1974 Wydział Slawistyczny Uniwersytetu w Kansas (USA) zgłosił kandydaturę Mackiewicza do literackiej Nagrody Nobla. Pisząc na kanwie faktów, dostrzegając dziejące się na jego oczach procesy społeczne, pisarz nie zapominał o szczegółach bliskich prawdziwego życia. Był miłośnikiem konkretu, wnikliwym obserwatorem ludzi i natury.


Wybór publikacji
- 16-go między trzecią a siódmą (nowele), Wilno1936
- Bunt rojstów (reportaże), Wilno 1938
- Prawda w oczy nie kole (publicystyka, powst. 1942), Londyn 2002
- Optymizm nie zastąpi nam Polski (publicystyka, powst. 1944), Londyn 2005
- Zbrodnia katyńska w świetle dokumentów (redakcja), przedmowa Władysława Andersa, Londyn 1948
- Droga donikąd (powieść), Londyn 1955
- Kontra (powieść), Londyn 1957
- Zwycięstwo prowokacji (publicystyka), Londyn 1962
- Pod każdym niebem (nowele) Londyn1964;
II wyd. pod tytułem Ściągaczki z szuflady Pana Boga, posłowie Barbary Toporskiej, 1989
- Lewa wolna (powieść), Londyn 1965
- Nie trzeba głośno mówić (powieść), Paryż 1969
- W cieniu krzyża, Londyn 1972
- Watykan w cieniu czerwonej gwiazdy, Londyn 1975
- Droga Pani… oraz Fakty, przyroda i ludzie. Wybór artykułów Józefa Mackiewicza i Barbary Toporskiej, Londyn 1984
- Bulbin z jednosielca (wybór publicystyki), Londyn 2002
- Okna zatkane szmatami (wybór publicystyki), Londyn 2002
- Nudis Verbis (wybór publicystyki), Londyn 2003.

Partner strategiczny:
Partnerzy: